دلم برات تنگ شده خیلی وقته  لحظه دوری از تو خیلی سخته نمی دونی چه تلخ بی تو بودن چه معنی

داره بی تو شعر سرودن دلتنگیام فراوونه دل دیگه بی تو داغوونه دنیا با اون بزرگیاش بی تو برام یه زندونه

هوای چشمام بارونه هیچ کس جز تو ندارم که سر رو شونش بذارم باز مثه ابرای بهار واسش یه دنیا

ببارم سر رو شونش بذارم به سر هوای تو دارم این جوری داغونم نکن من که اسیر عشقتم بیا و زندونم

نکن زندگی بی تو مشکله خودت اینو خوب می دونی بیا و این آخر عمر بگو همین جا می مونی.

زیبای من ای تنها دلیل رد کردن هر دلیل و ای تنها بهانۀ آوردن هر بهانه امروز بدجوری دلم هواتو کرده بود هوای آن نگاه عاشقانه ات یا آن زمزمه های معصومانه ات هیچ بهانه ای نبود برای نوشتن جز دلتنگی ، بیاد دیروز عاشقیمان می نویسم دیروزی که مرا بیش از غرورت دوست میداشتی اما امروز که راه دشوارتر شده غرورت را بر من ترجیح میدهی نازنینم من مدتهاست که بی دلیل دوستت دارم اما نه مثل لیلی نه مثل شیرین بلکه مثل خودم به جرأت می گویم "خیلی بیشتر از دوست داشتن تو دوستت میدارم " نازنینم مدتهاست که رفته ای ولی هنوز هم باور نکرده ام که دیگر نازنین من نیستی هنوز هم باور نکرده ام دوری ضریح نگاهت را هنوز باور نکرده ام با رفتنت تمام رویاهای عاشقانه ام را درو کردی نازنینم دلم تنگست برای خودت ، جادوی صدایت ، سرزنشت و هر چه جز سفرت نازنینم دلم می خواست یه جوری زندگی کنیم که آدما بهش میگن عجیب ، فقط به تو سلام بدم ، فقط با تو حرف بزنم ، فقط واسه تو دعا کنم ، فقط تو چیز یادم بدی ، دستم فقط توی دست تو باشه ، فقط تو صدام کنی ، بجاش تو هم فقط مال من باشی ، ولی افسوس .......... کسی که هر روز بیشتر از دیروز دوستت دارد .

يکنفر هست که مرا دوست دارد يکنفر آن دورها پشت ديوارهاي بلند شهر رويا يا شايد ، همين نزديکيها ، زير پونه هاي وحشي لب چشمهيا آن بالاها ، پشت ابرهاي بغض کرده پاييزي يا ، شايد اين زيرها ، زير ريشه هاي درخت بيد ، بعد از يک تصادف تصادفي !بلاخره هست يکنفري که مرا دوست دارد .شايد چشمانش سياه باشد يا آبي ، شايد هم سبز تيره با رگه هاي بنفش با چشم هايي که لايه هاي خيس دارد و خيره اش که شوي ، داغي اش تنت را مي سوزاند با چشم هايي شايد خمار ، شايد بادامي و شايد کمي کشيده  يکنفر که مثل همه هست و مثل هيچکسي نيست با ابرواني نيمه پر ، کماني و شايد هم صاف و نازک با گونه هاي سرخ و گاهي صورتي و برجسته شايد هم کمي برجستهمي دانم که گيسوانش بلند است ، بلند ، مثل موج ، و شايد هم موجي کوتاه مي دانم و ايمان دارم ، يکنفر هست ، مرا به نبودنش بيم نده ، من ايمان دارم ...  او مي آيد با پاهاي کشيده اش از جاده اي که خاکش بوي نعنا مي دهد و از آسمانش باران ريز مي بارد  دستهايش پنج انگشت دارد با ناخن هاي سوهان شده و رگ هاي بنفش سوار بر اسبي از خيال هاي من است و چنگ در يال هاي اسب مرا به خويش مي خواند ديدمش ، در پس مه ، نيمه شبي که کنج اتاق زير نور مهتاب خوابم برده بود ديدمش ، در هاله اي از مه و نور زيبايي اش را نمي دانم چقدر بود ولي بود ،زيبا بود و زيباتر از آن اين بود که يکنفر بود که مرا دوست مي داشت  پوستش رنگ پريده است ، پوستش بوي پرتقال مي دهد ، اينطور حس مي کنم ،مي شنومش نمي دانم ، مانده ام که من بايد مي رفتم يا او بايد مي آمد ،فراموشي ام را نمي بخشم ولي مي دانم که هست ، و ايمان دارم به بودنش ولي ... لبهايش عنابيست ، شايد هم سرخ  و برجسته با انحنايي نرم ؛ صدايش مثل نسيم است ، ساده ولي سبک مرا دوست دارد و من نيز ، تنها کسي هستم که او مي داند که ، من ، دوستش دارم ، و من ، براي او، هماني هستم که او ، مي گويد : يکنفر هست که مرا دوست دارد و من ، همان ، يکنفر هستم ،  چقدر حس شيرين وچسبناکيست ، حسي شبيه خرمالو  صدايش مي آيد  اسم مرا مي داند و .. مي خواند ، نرم و ساده ، دل انگيز و شاد ، مثل .. نسيم مي آيد يا بايد بروم ؟باز انگار وقت خوابيدن است      فراموشي ام را .. نمي .. بخشم .

دلم مثل دلت از جنس سنگ نيست چشام مثل چشات از همه رنگ نيست ما دوتا باهم بوديم مهربون مثل قناريها به جون هرچي عاشقه دوستي ما يه جنگ نيست زندگيمون بهاري بود ولي ابربهار نداشت دلهاي اسيرما حتي راهي واسه فرار نداشت مثل مهتاب بوديم و گريه تو کارمون نبود.دل نامهربون تو مگه با دل من قرار نداشت مي دونم رسم همه عشقهاي خوب جداييه جدا شديم از همديگه.کجاي اين عاشقيه؟رفتي آسمون و من تو زمين موندگار شدم.خيالي نيست.عشقت برام يه عشق جاودانيه شب ميلاد عشقمون هميشه يادم مي مونه تا جون دارم صداي قشنگت تو گوشم مي خونه .هر جا مي رم عطر تو مشاممو پر مي کنه ؛فقط خداي مهربون راز عشقمونو مي دونه صبرمن تموم شده طاقت موندن ندارم .دلم اسير شده.حس بي تو بودن ندارم من و گريه با هم بدجوري رفيق شديم.بي تو من حتي حس و حال سرودن ندارم قصه عشق ما هرچي بوده اماحالا تموم شده.زندگيمون به پاي هم يه عمر که حروم شده فرشته مهربون توقصه ها از پيش مارفته ديگه شايد خدا درهاي لطفشو به روي ما بسته ديگه.........

چقدر سخت است سخن دل گفتن با كسي كه دلت بي پروا برايش باز است و هيچ پرده اي ميان اسرار درونت برايش وجود ندارد .دلم عجيب گرفته است انگار لحظه هاي آخر عمر خويش را سپري مي كنم
نفس كشيدن دشوار شده وچيزي همچون تكه سنگي راه گلويم را بسته است بعضي ها نامش را بغض مي گذارند اما اگر بغض بود يك جائي خسته مي شد و مي شكست و مرا آرام مي كرد
اما انگار قصد رهائي ندارد شيشه نحيف احساس من ديگر تاب تحمل ضربات سنگيني را كه غم دوري تو بر او مي زند را ندارد نمي دانم شكست غرور مردانه ام را چگونه از نگاه پرسشگر اطرافيانم پنهان كنم
وقتي كه تمام وجودم آن را فرياد مي زند

کاش کاشی های کاشانه ی دلم از احساس نبود!‏ تا این گونه با لرزه ی صدایت و پس لرزه ی یک دانه بلور در نگاهت، ‏ دیوارهایش فرو نمی ریخت و مرا در زیر آواری از تردید مدفون نمی ساخت!‏ شانه های نحیفت کجا طاقت وسعت اندوه تنهایی مرا دارد؟!‏ تا پناه ریشه های غم، ساقه های غربتم و برگ های غریبیم باشد.‏کجا توان آن دارد که سایبان آفتاب بی فروغ غروبگاه چشمانم باشد، که مدفن اشک هایم باشد.‏
آرام جان:‏
کجای آن کوچه ی کوتاه به انتظارم بودی؟ بنگر چه ساده چراغش را خاموش کردند و راه را تاریک!‏
راه رسیدن نبود، خیالستانی بود که مرا راه بدان ندادند؛ و آن دشتستان خیال غزال، کویرستانی بود که مرا آب در آن ندادند.‏افسوس، افسون سرنوشت، مرا اسیر افسانه ی عاشقانه ی روزگار ساخت؛ وگرنه نگین وجودم را بی هیچ چشمداشتی تقدیمت می کردم تا درخشش سکوت سروده هایت دوچندان شود!‏....

که از همه ی گلهای رز تنها به خاطر این که خار یکی از آنها در دستمان فرو رفته است متنفر باشیم .
این دیوانگیست ...
که همه ی رویا های خود را تنها به خاطر اینکه یکی از انها به حقیقت نپیوسته است رها کنیم.
این دیوانگیست ...
که امیدخود را به همه چیز از دست بدهیم ،به خاطر اینکه در زندگی با شکست مواجه شده ایم.
این دیوانگیست ...
که از تلاش و کوشش دست بکشیم به خاطر اینکه یکی از کارهایمان بی نتیجه مانده است.
این دیوانگیست...
که همه دستهایی را که برای دوستی به سویمان دراز می شوند را به خاطر اینکه یکی از دوستانمان رابطه مان را زیر پا گذاشته است رد کنیم.
این دیوانگست
 که هیچ عشقی را باور نکنیم ، به خاطر اینکه در یکی از انها به ما خیانت شده است ...
این دیوانگیست ...
که همه ی شانس هارا لگد مال کنیم به خاطر اینکه در یکی از تلاشهایمان نا کام مانده ایم ..
 
این دیوانگیست ...